Autorom varsavianistycznej literatury przewa\u017cnie brakowa\u0142o zrozumienia znaczenia tej carskiej uczelni wojskowej. <\/strong>W tym wzgl\u0119dzie pozytywnie wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 kr\u00f3tkie fragmenty monografii z ca\u0142kiem innej dziedziny \u2013 wydanej kilkana\u015bcie lat temu wy\u015bmienitej ksi\u0105\u017cki Mariusza Kulika nt. polskich oficer\u00f3w na rosyjskiej s\u0142u\u017cbie. Jednak opisuj\u0105c kszta\u0142cenie wy\u017cszych kadr armii rosyjskiej w Warszawie, autor ten, co w pe\u0142ni zrozumia\u0142e, trzyma si\u0119 zasadniczej osi swojego wywodu. Wystarczaj\u0105co rozbudziwszy u czytelnika zainteresowanie t\u0105 carsk\u0105 uczelni\u0105 wojskow\u0105 w Warszawie, zostawia go samego z niedopowiedzianymi w\u0105tkami. Takimi cho\u0107by, jak zajmowane dla cel\u00f3w dydaktycznych budynki czy place do \u0107wicze\u0144 frontowych. Chc\u0105c podj\u0105\u0107 te poboczne w\u0105tki w niniejszym artykule, si\u0119gn\u0105\u0142em zatem tylko do tych zasob\u00f3w, z kt\u00f3rych Mariusz Kulik nie korzysta\u0142 lub uczyni\u0142 to po\u015brednio czy cz\u0119\u015bciowo.<\/p>\n\n\n\n Ideowych fundament\u00f3w Warszawskiej Szko\u0142y Junkr\u00f3w Piechoty nale\u017cy szuka\u0107 w kontek\u015bcie reform podj\u0119tych w Imperium Rosyjskim po niepowodzeniach wojennych, a w konsekwencji i przedwczesnej \u015bmierci cesarza Miko\u0142aja I. Urz\u0119duj\u0105cy pod\u00f3wczas jako carski namiestnik na warszawskim zamku Michai\u0142 Dmitrijewicz Gorczakow \u015bwietnie zdawa\u0142 sobie spraw\u0119 ze s\u0142abo\u015bci powierzonej mu 1 Armii. Wcze\u015bniej, jeszcze przy poprzednim namiestniku, Iwanie Fiodorowiczu Paskiewiczu, konserwowa\u0142 on w niej Miko\u0142ajewskie porz\u0105dki, by nast\u0119pnie symbolicznie by\u0107 ich grabarzem, poddaj\u0105c Sewastopol w 1855 r. Na nieszcz\u0119\u015bcie Imperium Rosyjskiego i jego osobiste, jako dowodz\u0105cego obron\u0105 tej twierdzy, wyzwaniu wojny krymskiej nie sprosta\u0142o przestarza\u0142e uzbrojenie, ale tak\u017ce rekrutacja i wyszkolenie carskiego wojska. Warszawskiego namiestnika niepokoi\u0142 zw\u0142aszcza stan profesjonalnego wykszta\u0142cenia dow\u00f3dc\u00f3w, z kt\u00f3rych wi\u0119kszo\u015b\u0107 nie by\u0142a absolwentami uczelni wojskowych, a awans oficerski zawdzi\u0119cza\u0142a tylko wys\u0142udze lat i odbytym kampaniom wojennym. Bo nawet towarzysz\u0105cy temu egzamin w macierzystej jednostce wojskowej przed kolegami trudno by\u0142o traktowa\u0107 za istotne wyzwanie. Nied\u0142ugo przed \u015bmierci\u0105 Gorczakow wyszed\u0142 z inicjatyw\u0105, kt\u00f3ra wyznaczy\u0142a og\u00f3lny kierunek bliskiej reformy kszta\u0142cenia wojskowego, dokonanej przez ministra Dmitrija Alieksiejewicza Milutina. I tak, 11\/23 listopada 1860 r., jako g\u0142\u00f3wnodowodz\u0105cy wojskami stacjonuj\u0105cymi w Kr\u00f3lestwie Polskim wyda\u0142 on rozporz\u0105dzenie, w my\u015bl kt\u00f3rego dotychczasowe szkolenie oficerskie w pu\u0142kach mia\u0142o by\u0107 wyniesione do scentralizowanej szko\u0142y junkierskiej. Zorganizowano j\u0105 przy sztabie 2 Korpusu Armii w budynku koszar obronnych nowogieorgijewskiej twierdzy (Modlin). Jej zwierzchnikiem mianowany zosta\u0142 19\/31 grudnia 1860 r. major Kaczanowski. Na pierwszy kurs zrekrutowano 150 junkr\u00f3w, kt\u00f3rzy rozpocz\u0119li nauk\u0119 ju\u017c 7\/19 stycznia 1861 r. Kilka miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej, 21 sierpnia \/ 2 wrze\u015bnia 1861 r., cesarz Aleksander II wyda\u0142 zgod\u0119 na otwieranie podobnych szk\u00f3\u0142 r\u00f3wnie\u017c przy 1 i 3 korpusach 1 Armii. Jednak w wyniku narastaj\u0105cych niepokoj\u00f3w spo\u0142eczno-politycznych w Kr\u00f3lestwie Polskim, kt\u00f3re u\u015bmierza\u0142o carskie wojsko, chyba nie rozwini\u0119to tych mo\u017cliwo\u015bci. Dodatkowo, z powodu oddania zajmowanych przez junkiersk\u0105 szko\u0142\u0119 nowogieorgijewskich kazamat na sk\u0142ady intendentury przeniesiono j\u0105 w sierpniu 1862 r. do \u0141owicza. Tam zakwaterowano plac\u00f3wk\u0119 w zabudowaniach skasowanego klasztoru dominikan\u00f3w przy ulicy Podrzecznej, gdzie ju\u017c od dekad funkcjonowa\u0142y koszary i cerkiew wojskowa.<\/p>\n\n\n\n W ko\u0144cu 1863 r. szko\u0142\u0119 ponownie przeniesiono. Tym razem do samej Warszawy, gdzie pocz\u0105tkowo ulokowano j\u0105 w pa\u0142acu Blanka przy ulicy Senatorskiej (nr 14, hip. 461), a potem w pa\u0142acu Zamoyskich przy ulicy Nowy \u015awiat (nr 67\/69, hip. 1245a). Ten ostatni z wymienionych budynk\u00f3w zosta\u0142 skonfiskowany w\u0142a\u015bcicielowi na u\u017cytek wojskowy po zamachu na namiestnika Fiodora Fiodorowicza Berga 19 wrze\u015bnia \/ 1 pa\u017adziernika 1863 r. Obok pomieszcze\u0144 interesuj\u0105cej nas szko\u0142y, kt\u00f3re mog\u0142y pomie\u015bci\u0107 ledwie 30 junkr\u00f3w, znajdowa\u0142o si\u0119 tam szereg nowo powo\u0142anych, okr\u0119gowych zarz\u0105d\u00f3w wojskowych. Nie mia\u0142o to jednak wi\u0119kszego znaczenia dla prowadzenia zaj\u0119\u0107 dydaktycznych, gdy\u017c te faktycznie zawieszono, a wszystkich junkr\u00f3w skierowano do u\u015bmierzania polskiego powstania. Od 1861 po 1863 rok junkr\u00f3w awansowano do stopnia oficerskiego w liczbie do 140. W tym czasie zwierzchnikiem szko\u0142y by\u0142 Wasilij Pietrowicz Akimow. Pe\u0142ni\u0142 on t\u0119 funkcj\u0119 od 1862 do 1874 r., awansuj\u0105c od stopnia kapitana generalnego sztabu do pu\u0142kownika generalnego sztabu. Pod jego kierownictwem junkierska szko\u0142a w Warszawie przekszta\u0142cona zostanie zgodnie z Milutinowsk\u0105 reform\u0105. W styczniu 1864 r. wznowiony zosta\u0142 kurs dydaktyczny szko\u0142y, w kt\u00f3rym latem tego\u017c roku uczestniczy\u0142o 87 junkr\u00f3w. Plac\u00f3wka funkcjonowa\u0142a w\u00f3wczas pod szyldem Szko\u0142a Junkierska Wojsk Kr\u00f3lestwa Polskiego (Junkierskoje uczyliszcze wojsk Carstwa Polskogo<\/em>).<\/p>\n\n\n\n Przekazane jej do u\u017cytku pomieszczenia w nowo\u015bwieckim cyrkule okaza\u0142y si\u0119 za ciasne, dlatego w celu polepszenia warunk\u00f3w dydaktycznych znowu j\u0105 przeniesiono. Tym razem do le\u017c\u0105cego wtedy troch\u0119 na uboczu cyrku\u0142u wolskiego. Tam szko\u0142a zaj\u0119\u0142a \u2013 na kilka lat \u2013 zabudowania dawnego browaru Schaefera i Glimpfa przy ulicy Ciep\u0142ej (nr 12, hip. 1108ab) oraz tymczasowo tak\u017ce dawne zabudowania pobliskiej fabryki octu winnego Henryka Eckerta przy ulicy Krochmalnej (nr 22 hip. 994). Pierwsz\u0105 nieruchomo\u015b\u0107 zabudowano jeszcze w latach 20 XIX w. Mia\u0142a kszta\u0142t czworok\u0105ta, z ogromnym, wewn\u0119trznym podw\u00f3rzem. Latem 1861 r. kantor Ch. Lichtenberga wystawi\u0142 wyposa\u017cenie browaru na sprzeda\u017c, a jego zabudowania na wynajem. Rok p\u00f3\u017aniej ten dawny zak\u0142ad piwowarski by\u0142 ju\u017c w ca\u0142o\u015bci w\u0142asno\u015bci\u0105 skarbow\u0105 w zarz\u0105dzie Warszawskiej In\u017cynieryjnej Komendy, kt\u00f3rej kancelaria mie\u015bci\u0142a si\u0119 w Cytadeli Aleksandrowskiej. Przestronne piwnice pod sklepieniami dawnego browaru by\u0142y ponad potrzeby szko\u0142y junkierskiej, dlatego zarz\u0105dca dzier\u017cawi\u0142 je postronnym osobom. Druga wymieniona nieruchomo\u015b\u0107 by\u0142a zabudowana w podobnym czasie co pierwsza. Sk\u0142ada\u0142a si\u0119 z kilku budynk\u00f3w, z kt\u00f3rych najnowszy by\u0142 inwestycj\u0105 z 1853 r. Istnia\u0142y tu tak\u017ce wzgl\u0119dnie przestronne podw\u00f3rze i ogr\u00f3d. Jednak na przysz\u0142ym losie tej nieruchomo\u015bci bardziej zawa\u017cy\u0142y powody polityczne ni\u017c koniunktura gospodarcza. Zosta\u0142a ona skonfiskowana w\u0142a\u015bcicielowi w pocz\u0105tku 1864 r. na skutek rewizji, kt\u00f3ra ujawni\u0142a przechowywan\u0105 tu przez syna Antoniego Eckerta bro\u0144, mundury powsta\u0144cze i znaczny zas\u00f3b pism o buntowniczej tre\u015bci. Pocz\u0105tkowo nieruchomo\u015b\u0107 mia\u0142a by\u0107 wystawiona na sprzeda\u017c przez publiczn\u0105 licytacj\u0119, ale ostatecznie pozosta\u0142a w\u0142asno\u015bci\u0105 skarbow\u0105, u\u017cytkowan\u0105 na potrzeby wojskowe, a potem \u017candarmskie. Cz\u0119\u015b\u0107 kadry szko\u0142y junkierskiej zakwaterowano w Koszarach Mirowskich, przy pobliskiej ulicy Ch\u0142odnej (nr 1, hip 934ab), zajmowanych wtedy w du\u017cej cz\u0119\u015bci przez Warszawski Dywizjon \u017bandarm\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Rozkazem ministra wojny Dmitrija Alieksiejewicza Milutina z 20 wrze\u015bnia \/ 2 pa\u017adziernika 1864 r. polecono g\u0142\u00f3wnodowodz\u0105cym nowoutworzonych okr\u0119g\u00f3w wojskowych otwiera\u0107 przy nich szko\u0142y junkr\u00f3w. 1\/13 stycznia 1865 r. zgodnie z cesarskim zarz\u0105dzeniem funkcjonuj\u0105c\u0105 Szko\u0142\u0119 Junkiersk\u0105 Wojsk Kr\u00f3lestwa Polskiego \u00f3wczesny namiestnik Fiodor Fiodorowicz Berg przekszta\u0142ci\u0142 w Warszawsk\u0105 Szko\u0142\u0119 Junkr\u00f3w Piechoty. Liczebno\u015b\u0107 s\u0142uchaczy wyznaczono na 200 os\u00f3b, podzielonych na dwie klasy, te za\u015b na wzgl\u0119dnie proporcjonalne liczebnie oddzia\u0142y. W pocz\u0105tkowym okresie limit ten nie by\u0142 wype\u0142niony, bo na wiosn\u0119 1868 r. w szkole uczy\u0142o si\u0119 130 junkr\u00f3w. W szyku frontowym wszyscy s\u0142uchacze stanowili jedn\u0105 kompani\u0119 (rot\u0119). Pe\u0142en kurs w szkole junkierskiej trwa\u0142 dwa lata. Programu szko\u0142y nie b\u0119dziemy tu szerzej analizowa\u0107, zaznaczymy jedynie, \u017ce w programie dydaktycznym wa\u017cne miejsce zajmowa\u0142y praktyczne \u0107wiczenia wojskowe, wymagaj\u0105ce w zale\u017cno\u015bci od pory roku nie tylko typowych sal szkolnych, lecz tak\u017ce mane\u017cu czy otwartych plac\u00f3w na \u015bwie\u017cym powietrzu. Ustawa z 26 marca \/ 7 kwietnia 1868 r. rozszerzy\u0142a i uregulowa\u0142a funkcjonowanie oraz etaty szk\u00f3\u0142 junkierskich w ca\u0142ym Imperium Rosyjskim. Chocia\u017c chyba najdonio\u015blejsz\u0105 zmian\u0105 by\u0142o to, i\u017c nie odrzuca\u0142a ona, jak dotychczas, kandydat\u00f3w niespe\u0142niaj\u0105cych pochodzenia stanu. Dzi\u0119ki temu kariera oficerska otwiera\u0142a si\u0119 dla syn\u00f3w stan\u00f3w plebejskich, a poprzez awans w rangach oficerskich mo\u017cliwa by\u0142a nawet ich nobilitacja szlachecka. Poza ca\u0142kowicie wykluczonymi w tym wzgl\u0119dzie \u017cydami barier\u0105 nie by\u0142o te\u017c pochodzenie etniczne czy wyznaniowe. We wrze\u015bniu tego roku z inicjatywy namiestnika Berga przy Warszawskiej Szkole Junkr\u00f3w Piechoty otworzony zosta\u0142 oddzia\u0142 dla podoficer\u00f3w (uriadnikow<\/em>) szlacheckiego pochodzenia z pu\u0142k\u00f3w kozak\u00f3w do\u0144skich. Ich liczb\u0119 okre\u015blono pocz\u0105tkowo na 50 s\u0142uchaczy, a w 1870 r. zwi\u0119kszono do 85. Wtedy te\u017c otwarto dla nich oddzia\u0142 przygotowawczy, bo cz\u0119sto nie mieli nawet uko\u0144czonych sze\u015bciu klas szko\u0142y \u015bredniej (np. progimnazjum). Od 1870 r. pe\u0142en etat s\u0142uchaczy tej warszawskiej szko\u0142y wynosi\u0142 300 os\u00f3b, kt\u00f3ry dzieli\u0142 si\u0119 nadal na dwie klasy (podzielone na wiele oddzia\u0142\u00f3w; w 1875 r.: dwana\u015bcie junkierskich i trzy kozackie), a w szyku frontowym na dwie kompanie (roty).<\/p>\n\n\n\n W 1870 r. Warszawska Szko\u0142a Junkr\u00f3w Piechoty przeniesiona zosta\u0142a z wolskiego cyrku\u0142u do historycznego gmachu w samym sercu miasta. Zaj\u0119\u0142a Pa\u0142ac Prymasowski przy ulicy Senatorskiej (nr 13\/15; hip. 479). Wcze\u015bniej gmach ten przeszed\u0142 gruntown\u0105 przebudow\u0119, adaptuj\u0105c\u0105 jego reprezentacyjne wn\u0119trza, ale i inne przybud\u00f3wki gospodarcze do funkcji zaplecza dydaktycznego uczelni wojskowej. Ogromne zainteresowanie czytelnik\u00f3w warszawskiej prasy budzi\u0142o w\u00f3wczas przeniesienie z mur\u00f3w dawnych apartament\u00f3w prymasa do ratusza plafonu p\u0119dzla s\u0142awnego Marcellego Bacciarellego. Mniejsze zainteresowanie wzbudza\u0142y szkolne sale, specjalistyczne pracownie i warsztaty czy urz\u0105dzony w dawnym ogrodzie plac \u0107wicze\u0144 frontowych. Po\u015bwi\u0119cenia nowej siedziby Warszawskiej Szko\u0142y Junkr\u00f3w Piechoty dokona\u0142 duchowny dworskiej cerkwi na Zamku Kr\u00f3lewskim, a jednocze\u015bnie nauczyciel religii junkr\u00f3w \u2013 swiaszczennik \u0141awrowskij, we wtorek 13\/25 stycznia 1870 r. Go\u015bciem honorowym by\u0142 namiestnik kraju genera\u0142-feldmarsza\u0142ek Berg, kt\u00f3rego junkrzy podejmowali z wielk\u0105 pomp\u0105. Prawos\u0142awny arcybiskup diecezji warszawskiej i nowogieorgijewskiej Ioanikij, kt\u00f3ry nie m\u00f3g\u0142 przyby\u0107 osobi\u015bcie, przes\u0142a\u0142 w darze dla szko\u0142y ikon\u0119 \u015bw. Miko\u0142aja. W sali posiedze\u0144 plac\u00f3wki znajdowa\u0142y si\u0119 dwa okaza\u0142e portrety p\u0119dzla wychowanka szko\u0142y, a pod\u00f3wczas ju\u017c oficera \u2013 p. Lebiedencewa. Pierwszy z nich przedstawia\u0142 w ca\u0142ej postaci cesarza Aleksandra II, drugi \u2013 namiestnika kraju Berga.<\/p>\n\n\n\n W nowej siedzibie szko\u0142y junkierskiej systematycznie mog\u0142y si\u0119 teraz odbywa\u0107 otwarte wyk\u0142ady dla oficer\u00f3w miejscowego garnizonu czy inne imprezy kulturalne, jak wieczorki literacko-muzyczne i koncerty. Wcze\u015bniej takie aktywno\u015bci szko\u0142y by\u0142y sporadyczne i organizowano je w r\u00f3\u017cnych instytucjach, np. w I Gimnazjum M\u0119skim (Ruskim) w Pa\u0142acu Staszica. W 1870 r. szko\u0142a zawar\u0142a umow\u0119 z miejscowych Klubem My\u015bliwskim na korzystanie, po dwie godzinny dziennie, z jego strzelnicy. Ta ostatnia funkcjonowa\u0142a w latach 1869-1875 w Ogrodzie Saskim przy murze Pa\u0142acu Br\u00fchla. Wi\u0119ksze mo\u017cliwo\u015bci lokalowe skutkowa\u0142y te\u017c powi\u0119kszeniem liczby ucz\u0105cych si\u0119 w Warszawie junkr\u00f3w \u2013 z 300 do 400 os\u00f3b. Uchwa\u0142\u0119 w tej sprawie zatwierdzi\u0142 cesarz 31 sierpnia \/ 12 wrze\u015bnia 1871 r. Od tego roku junkrzy obu klas, po zako\u0144czeniu egzamin\u00f3w, udawali si\u0119 na ob\u00f3z w celu praktycznej nauki umiej\u0119tno\u015bci wojskowych. Takie letnie zgrupowania trwa\u0142y sze\u015b\u0107 tygodni, zwykle od 1\/13 maja do 14\/26 czerwca. Wcze\u015bniej tego rodzaju umiej\u0119tno\u015bci uzyskiwali junkrzy w macierzystych pu\u0142kach, do kt\u00f3rych wysy\u0142ano ich na letnie obozy. Ponadto w latach 70. junkrzy rokrocznie uczestniczyli w specjalistycznych kursach in\u017cynieryjnych urz\u0105dzanych w obozie saperskim na Pow\u0105zkowskim Polu Wojennym. Tam uczyli si\u0119 budowy fortyfikacji polowych, przepraw itp. Ale te\u017c uczyli zgrupowanych tam \u017co\u0142nierzy analfabet\u00f3w czytania i pisania. P\u00f3\u017aniej, w latach 80., Warszawska Szko\u0142a Junkr\u00f3w Piechoty mia\u0142a ju\u017c w\u0142asny ob\u00f3z w Pomiechowie pod twierdz\u0105 nowogieorgijewsk\u0105 (Modlin). S\u0142uchacze sp\u0119dzali tu na praktycznych \u0107wiczeniach letnie miesi\u0105ce. Uczyli si\u0119 zdejmowa\u0107 w terenie plany topograficzne, podejmowa\u0107 w polu taktyczne zadania, budowa\u0107 okopy i umocnienia polowe. Ponadto uczyli si\u0119 budowy prostych przepraw mostowych, wios\u0142owania w \u0142odziach czy obs\u0142ugi telegrafu. Latem 1884 r. s\u0142uchacze szko\u0142y junkierskiej w sk\u0142adzie jednej roty wzi\u0119li udzia\u0142 w wielkich manewrach nad Bugo-Narwi\u0105.<\/p>\n\n\n\n W 1874 r. zarz\u0105d nad Warszawsk\u0105 Szko\u0142\u0105 Junkr\u00f3w Piechoty przej\u0105\u0142, po jej dotychczasowym dyrektorze p\u0142k. Generalnego Sztabu Wasiliju Pietrowiczu Akimowie, p\u0142k. Illarion Michai\u0142owicz Lewaczew, a po nim, w 1883 r., p\u0142k. W\u0142adimir Kar\u0142owicz Wodar. Ten ostatni formalnie pe\u0142ni\u0142 sw\u0105 funkcj\u0119 do 9\/21 listopada 1887 r.<\/p>\n\n\n\n Wr\u00f3\u0107my jeszcze do opisu g\u0142\u00f3wnej siedziby szko\u0142y przy ulicy Senatorskiej w Warszawie. Na jesieni 1872 r. przed Pa\u0142acem Prymasowskim, gdzie wcze\u015bniej sta\u0142y rozebrane stajnie i parkan (przeniesiony ok. 1865 r. pod Pa\u0142ac Kazimierzowski), urz\u0105dzony zosta\u0142 ma\u0142y skwer z klombem. Nasadzone zosta\u0142y wtedy kilkunastoletnie ju\u017c drzewa, w tym dorodnie kwitn\u0105ca na bia\u0142o czeremcha. Ta zielona oaza u podjazdu pa\u0142acu w p\u00f3\u017aniejszych latach by\u0142a odnotowywana g\u0142\u00f3wnie w zwi\u0105zku z efektownym umieszczaniem tam iluminowanego monogramu monarchy na \u015bwi\u0119ta galowe czy na osobiste wizyty cesarskie. W po\u0142owie lat 70. przy szkole funkcjonowa\u0142y pono\u0107 dobrze wyposa\u017cone warsztaty p\u0142atnerskie. Niestety, \u017ar\u00f3d\u0142a z epoki nie daj\u0105 szerszego obja\u015bnienia tych i pozosta\u0142ych pomieszcze\u0144 dydaktycznych. \u0141atwiej jest trafi\u0107 na opisy westybulu czy reprezentacyjnych sal zebra\u0144 publicznych. Historyczne mury Pa\u0142acu Prymasowskiego stanowi\u0142y bowiem pi\u0119kn\u0105 opraw\u0105 bali, kt\u00f3re organizowane by\u0142y w karnawale przez szko\u0142\u0119 junkiersk\u0105. Wystr\u00f3j podczas takiej imprezy wieczorem 4\/16 stycznia 1883 r. sta\u0142 si\u0119 przedmiotem artyku\u0142u rosyjskoj\u0119zycznej gazety \u201eWarszawskij Dniewnik\u201d. Kolumny w sali ta\u0144c\u00f3w udekorowane by\u0142y kwiatami i girlandami. Mi\u0119dzy \u015brodkowymi kolumnami postawiony by\u0142 transparent z monogramem cesarza Aleksandra III, po bokach umocowano transparenty z monogramem cesarzowej i cesarzewicza. Opr\u00f3cz tego monogramy cesarskie umieszczono jeszcze pod gzymsem sali, dwa w naro\u017cach i jeden po\u015brodku kr\u00f3tkiej \u015bciany. Ten ostatni dok\u0142adnie nad marmurow\u0105 tablic\u0105, na kt\u00f3rej z\u0142otymi literami upami\u0119tniono rok za\u0142o\u017cenia szko\u0142y i liczb\u0119 junkr\u00f3w, kt\u00f3rzy j\u0105 uko\u0144czyli. Jeden z monogram\u00f3w z\u0142o\u017cony by\u0142 z szabel i \u0142usek pocisk\u00f3w. Przeciwleg\u0142\u0105 \u015bcian\u0119 udekorowano pa\u0144stwowym god\u0142em i wojennymi armaturami. W naro\u017cach sta\u0142y piramidy z uzbrojenia. Ca\u0142o\u015b\u0107 ubarwia\u0142y r\u00f3\u017cnokolorowe lampiony.<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/varsavianista.pl\/wp-content\/uploads\/1_namiestnik-Michail-Dmitrijewicz-Gorczakow.gif\")
<\/a><\/a><\/a><\/a><\/a><\/a><\/a><\/a>