11.5 C
Warszawa
niedziela, 25 września, 2022

Centralny Instytut Wychowania Fizycznego

Władze w odrodzonym po 1918 r. kraju, w którym wciąż żywa była pamięć o działalności klubów i towarzystw sportowych, a co za tym idzie – o udziale ich członków w walkach o niepodległość z okresu 1914-1921 – w sporcie i szeroko pojętej sportowej aktywności widziały możliwość kształcenia i wychowywania dzieci i młodzieży. Sam sport miał podnosić sprawność fizyczną i budować postawy oparte o sportowe współzawodnictwo. Aby to zrealizować, niezbędne było wykształcenie odpowiedniej kadry. Zwieńczeniem starań wielu osób było powołanie do życia w 1929 r. Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego. Kompleks sportowy Instytutu zlokalizowano na Bielanach. Na obszarze 73 ha powstał nowoczesny, funkcjonalistyczny zespół budynków.

Z całego założenia wyróżnia się charakterystyczna wieża, będąca połączeniem komina, wieży ciśnień oraz obiektu mieszkalnego. Gmach główny zaprojektowany został na planie podkowy i pomieścił sale wykładowe, bibliotekę oraz kasyno. Uzupełnieniem kampusu była wielka hala do ćwiczeń, wybudowana w nowatorskiej żelbetowej konstrukcji, stadion lekkoatletyczny oraz niewątpliwa duma ówczesnej Warszawy – najnowocześniejszy w przedwojennej stolicy basen. Potwierdzeniem słuszności inwestowania w rozwój kultury fizycznej były sukcesy polskich sportowców, z których największym był złote medale – dla Haliny Konopackiej w 1928 r. i dla Janusza Kusocińskiego w 1932 r.

Hala Mirowska

Pomysł budowy wygodnych i higienicznych hal targowych w Warszawie zrodził się ok. 1880 r.

Bank Handlowy

osiągał niebotyczne obroty, a – co za tym idzie – zyski.

Ulica Ludwika Narbutta

swoją historią mogłaby obdarować niejedną warszawską arterię.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj