20.8 C
Warszawa
wtorek, 23 lipca, 2024

Amfiteatr w Łazienkach

Pierwszy łazienkowski amfiteatr powstał w 1787 r.; był wówczas budowlą drewnianą, prowizoryczną. Amfiteatr murowany zrealizowano w 1790 r. Pierwsze przedstawienie odbyło się już w roku kolejnym i od tego czasu spektakle przygotowywane dla króla i gości królewskich odbywały się tu regularnie.

Projekt umieszczonego pod gołym niebem teatru stworzył Johann Christian Kam(m)setzer. Scenę ulokowano na wyspie, dekorację stanowiły ruiny inspirowane ruinami świątyni Jowisza w mieście Baalbek. Widownia została usytuowana na brzegu stawu i oddzielono ją od sceny kanałem wypełnionym wodą. Projektując ją, Kam(m)setzer inspirował się odkryciami w Herkulanum. Na górnym parapecie amfiteatralnie ukształtowanej widowni ustawiono 16 posągów dłuta Tommasa Righiego według rysunków André Le Bruna. Artyści wykreowali posągi wybitnych dramaturgów – od Ajschylosa do Juliana Ursyna Niemcewicza. Rzeźby wykonane w nietrwałej technice narzutowej usunięto w latach 20. XX w., a ich miejsce zajęło 8 rzeźb autorstwa Stanisława Jakubowskiego. Przed kanałem umieszczono dwie rzeźby: „Umierającego Galla” oraz „Umierającą Kleopatrę”.

Amfiteatr obliczono dla około tysiąca osób. Jego otwarcie przypadło na rocznicę elekcji Stanisława Augusta, 7 września 1791 r. Goście królewscy mogli podziwiać balet „Kleopatra”. Usytuowanie amfiteatru pozwoliło na wykorzystanie łodzi pływających po kanale oddzielającym widownię od sceny. Amfiteatr był ostatnią budowlą w Łazienkach zrealizowaną w całości za czasów Stanisława Augusta.

Ulica Kozia

zachowała do dzisiaj wiele dawnego uroku.

Pałac Leopolda Kronenberga

Budowa pałacu, którą kierowali Bolesław Podczaszyński i Józef Huss, trwała do początku lat 70. XIX w.

Pałac Małachowskich przy Krakowskim Przedmieściu

Obiekt miał pomieścić zbiory gromadzone przez arystokratyczne rody.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj