20.8 C
Warszawa
wtorek, 23 lipca, 2024

Rządowa Fabryka Machin Żelaznych

Uruchomienie Rządowej Fabryki Machin Żelaznych na Solcu – dokładnie w zabudowaniach ciągnących się wzdłuż ulicy Smolnej Dolnej od Nowej Drogi Jerozolimskiej aż do Książęcej – przyczyniło się do rozwoju ulicy i otaczającego ją obszaru. Niewielki zakład, początkowo napędzany siłą kieratu konnego, założono w 1826 r. Już trzy lata później konie zastąpiono maszyną parową. Fabryka produkowała narzędzia rolnicze i maszyny parowe. W 1833 r. zakład został przejęty przez Bank Polski. W dalszym ciągu produkowano maszyny parowe, ale też przędzalnie, potrzebne dla rozwoju przemysłu tkackiego. Zakład stale modernizowano, np. wprowadzając oświetlenie gazowe hal fabrycznych i budynków administracyjnych. Od 1844 r. zarządcą fabryki był Wilhelm Rau, przedsiębiorca o ogromnych zdolnościach organizacyjnych. Już w drugiej połowie XIX w. w Fabryce Machin Żelaznych zaczęto budować wagony kolejowe, a widok transportowanych maszyn na ogromnej platformie zaprzężonej w konie stał się codziennością Smolnej. Wynikało to z braku bezpośredniego połączenia fabryki z dworcami czy rampami kolejowymi. Co ciekawe, w fabryce w tym czasie pracował jako ślusarz Aleksander Głowacki, znany szerzej jako Bolesław Prus. Wilhelm Rau nie był właścicielem zakładu, a tylko dzierżawcą. W drugiej połowie XIX w. współudziałowcem fabryki został Stanisław Lilpop. W 1863 r. Rau kupił fabrykę, a pięć lat później stała się ona własnością spółki Akcyjne Przemysłowe Towarzystwo Zakładów Mechanicznych i Górniczych Lilpop, Rau i Loewenstein. Dodajmy, że pod nazwiskiem Lilpop kryła się Janina Lilpop – wdowa po Stanisławie – pierwsza i przez wiele lat jedyna kobieta zajmująca tak eksponowane stanowisko w dużej firmie przemysłowej w Polsce. Na dalszy rozwój firmy ogromny wpływ miał baron Seweryn Loewenstein, wnoszący do spółki gigantyczne środki finansowe. O poziomie produkcji firmy Lilpop, Rau i Loewenstein świadczy to, że była dostarczycielem jednej czwartej całej produkcji przemysłowej w Królestwie Polskim. Widocznym znakiem potęgi firmy był budynek fabryczny przy Smolnej, będący najdłuższym budynkiem w ówczesnej Warszawie.

Ulica Kozia

zachowała do dzisiaj wiele dawnego uroku.

Pałac Leopolda Kronenberga

Budowa pałacu, którą kierowali Bolesław Podczaszyński i Józef Huss, trwała do początku lat 70. XIX w.

Pałac Małachowskich przy Krakowskim Przedmieściu

Obiekt miał pomieścić zbiory gromadzone przez arystokratyczne rody.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj